Sama dag fengum við lítinn miða inn um bréfalúguna. Hann var skrifaður af einhverjum af ellismellunum hér í blokkinni, með mjög titrandi hendi, og því nánast ekki nokkur leið að lesa það sem stóð á þessum litla miða. Við sáum að eitthvað var skrifað um að Nissen (jólasveinninn) eða Vissen (sem við héldum að væri stytting á Viceværten sem er húsvörður) væri farinn í frí, og eitthvað um hvern væri hægt að hafa samband við. Við áttum í miklum erfiðleikum með að skilja miðann, en ákváðum að þetta hlyti að vera húsvörðurinn sem væri farinn í frí.

Í gær vorum við svo á leiðinni út, þegar við mættum einni ævagamalli danskri konu hér í stigaganginum. Við vorum að flýta okkur mjög mikið til að missa ekki af lestinni (því þær ganga bara af og til þegar er snjór og því langt í næstu), og ætluðum því varla að gefa okkur tíma nema til að heilsa upp á þennan nágranna. Hún stoppaði okkur samt, hálf hlægjandi, að segja okkur að það væri hún sem hefði tekið jólasveininn okkar niður, því jólin voru búin. Hann væri uppi hjá henni og við gætum sótt hann þegar við hefðum tíma. Jólin voru jú búin, og engin ástæða fyrir að láta jólasvein hanga utan á hurðinni hjá sér langt inn á nýja árið!
Við verðum því að gera okkur ferð upp til hennar í dag, að sækja greyið jólasveininn, sem fær ekki að kúra með hinu jóladótinu fram að næstu jólum, því jólaskrautskassinn er lokaður og frágenginn og kominn í geymslu.
Ótrúlegt hvað þessir Danir eru alltaf afskiptasamir!!!

En annars er ég að hugsa um að fara að byrja að blogga reglulega aftur. Enda nánast hætt að vinna, svo ég ætti að hafa nógan tíma. Þó svo að ég sé í fullu starfi við að hugsa: Fyrsta barn, fyrsta húsið og vonandi eina brúðkaupið er allt á næsta leiti og nóg sem þarf að velta fyrir sér, undirbúa og planleggja Þetta verður besta ár í heimi!!!

Þangað til næst
Kærlig hilsen
Hulda

En við erum búin að eiga gott sumar! Þrátt fyrir að hafa ekki búist við neinum gestum vegna kreppunnar, vorum við með fullt hús gesta allt sumarfríið, fyrir utan þá viku sem við stungum af til Prag! Ótrúlega gaman að hafa getað tekið á móti svona mörgum gestum, og hafa hitt svona marga heimanað þrátt fyrir að tíma ekki sjálf að fara til Íslands í sumarfríinu.
Hrannar vinur Bobbýs var svo hjá mér í heilan mánuð, núna í ágúst og fór á laugardaginn, og á sama tíma fóru 2 seinustu næturgestir sumarsins, og þrátt fyrir að hafa hlakkað til að sumu leiti að vera ein í húsinu og geta slappað af, þá var nú bara hálf tómlegt allt í einu! Enginn nema ég í húsinu og ekki von á neinum “heim” fyrr en Bobbý kemur á fimmtudag. En ég er samt alveg ótrúlega fegin að við verðum gestalaus meðan Bobbý verður heima. Okkur veitir ekkert af smá tíma fyrir okkur tvö;)

En við erum strax farin að plana næsta frí: Haustfríið. Bobbý fer til Íslands 5. október, og ég 9. okt. og við verðum til 18. Við ætum að kíkja á litla kútinn þeirra Valdísar og Ásgeirs, ásamt því að hitta sem flesta vini og ættingja.
19. október (daginn eftir að við komum frá íslandi) förum við svo til Kanada. Bobbý í flughermi og próf og ég að versla! Get vonandi “sparað” smá fyrir brúðkaupið með því að kaupa hitt og þetta í Kanada.

Ég er búin að senda e-mail til að reyna að bóka Félagsheimilið á Blönduósi fyrir brúðkaupið en hef ekki fengið neitt svar. Ég er að verða heldur óþolinmóð, og er þess vegna að hugsa um að fara að hringja og heyra hvort salurinn sé laus þann dag sem við viljum gifta okkur. Annars þurfum við að reyna að finna nýja dagsetningu!

En þar sem að ég hef sett allar fréttir af mér jafn óðum inn á facebook, þá hef ég ekki meira að segja í bili. Ég ætla samt að reyna að vera duglegri að blogga en ég hef verið í sumar. Veit að pabba finnst það svo skemmtilegt

Hafið það gott!
Hilsen fra Virum
Hulda

Blómin springa út og þau svelgja í sig sól,
sumarið í alglemi og hálft ár enn í jól.
Í hjarta sínu fólkið gleðst og syngur lítið lag
því lýðveldið Ísland á afmæli í dag.

Hæ hó jibbijei og jibbijei
það er kominn 17. júní
hæ hó jibbijei og jibbijei
það er kominn 17. júní.

Jóni heitnum Sigurðssyni færir forsetinn
firnamikinn árvissan og stóran blómsveiginn.
Fjallkonan í múnderingu prílar upp á pall
með prjáli les upp ljóð eftir löngu dauðan kall.

Hæ hó jibbijei og jibbijei
það er kominn 17. júní
hæ hó jibbijei og jibbijei

Skrúðgöngurnar þramma undir lúðrasveitarleik
lítil börn með blöðrur, hin eldri snafs og reyk.
Síðan líður dagurinn við hátíðanna höld
heitar étnar pylsurnar við fjölmörg sölutjöld.

Hæ hó jibbijei og jibbijei
það er kominn 17. júní
hæ hó jibbijei og jibbijei

Um kvöldið eru alstaðar útidansleikir
að sunnan koma rándýrir skemmtikraftarnir
en rigning bindur enda á þetta gleðigeim
því gáttir opnast og allir fara heim.

Hæ hó jibbijei og jibbijei
það er kominn 17. júní
hæ hó jibbijei og jibbijei

Skólasöngur M.A.

Undir skólans menntamerki
mætast vinir enn í dag.
Sýnum öll í vilja og verki
vöxt og trú og bræðralag.
Forna dáð er fremd að rækja.
Fagrir draumar rætast enn.
Heill sé þeim, sem hingað sækja,
höldum saman, Norðanmenn.

Enn er liðinn langur vetur,
loftin blá og jörðin græn.
Hefji hver sem hafið getur
huga sinn í þökk og bæn.
Svo skal lofa liðna daga
að líta fram og stefna hátt.
Þá fær Íslands unga saga
æðra líf og nýjan mátt.

Allt skal lúta einum vilja.
Allt skal muna þennan dag.
Allir sem við skólann skilja
skulu syngja þetta lag.
Sýnum öll á sjó og landi
sigurþrek hins vitra manns.
Sýnum það að afl og andi
eigi skóla norðanlands.

Gleðilega þjóðhátíð,  gleðilega útskrift, og gleðilegt útskriftarafmæli!!

Ef ég væri kennari:

• væru ræstitæknar sem sæju um að þrífa gólfið ef einhver pissar á það
• ræstitæknarnir sæju líka um að þurrka upp bleytu eftir að litlum krakka fannst mjög skemmtilegt að hella fullu glasi af vatni á gólfið í eldhúsinu, 25 sinnum! áður en einhver tók eftir því.
• þyrfti ég þá heldur ekki að þrífa stóla og borð eftir matinn, eða sópa matarleifar upp af gólfinu
• kæmi ég alla vega ekki á hverjum degi heim með lifrakæfu og hor í fötunum mínum
• væri eldhússtarfsfólk sem sæi um að setja í og tæma uppþvottavélina
• þyrfti ég ekki að eyða tíma í að þvo og þurrka smekki
• myndi ég ekki enda allt í einu með helminginn af krökkum sem einhver annar á að vera að sinna, af því að sú manneskja er veik eða bara hefur látið sig hverfa og er að gera eitthvað allt annað.
• væri ég ekki alltaf veik

Þessi listi er ábyggilega lengri. En mér finnst alla vega allt of mikill tími fara í eitthvað ófaglegt á leikskólanum. Einhverja hluti sem ég hefði ekki þurft að stunda háskólamenntun til að sinna. Mér finndist leikskólavinnan besta vinna í heimi ef það væru til nógu miklir peningar í leikskólunum hér til að hafa starfsfólk í þessum aukaverkum.

Við reynum samt að sjálfsögðu að gera það besta úr þessu, og reynum að fræða börnin um eitthvað meðan við vinnum þessi störf. En þegar vantar starfsfólk á deildina er það ekki alltaf svo létt, þá vill maður bara rimpa þessu af til að ná öllu öðru sem þarf að gera.

Ég held samt að ég skipti ekki strax um starf. Ég ætla að vinna þar til að ég get fengið SU (sem er ríkisstyrkur til að fara í háskólanám), og svo þegar ég er komin með einhverja góða meistaragráðu (sem ég hef ekki enn ákveðið hver á að vera) finn ég mér kannski eitthvað kennarastarf.
En samt þá þykir mér strax svo ótrúlega vænt um börnin á deildinni minni að ég get ekki hugsað mér að hætta. Þetta starf væri nefnilega alveg vonlaust ef börnin væru ekki svona æðisleg:)

En ég hélt líka einhvern veginn að ég myndi kynnast fullt af Dönum, alveg eins og þegar ég flutti til Englands og kynntist bæði fullt af Englendingum og fólki frá öðrum löndum. En hér hef ég nánast bara kynnst fólki frá öðrum löndum. Frá Íslandi að sjálfsögðu, útlendingum sem lærðu með mér dönsku, Agnes og Rutger sem við kynntumst í Englandi, aðrir útlendingar á vinnustaðnum mínum o.s.frv. Auðvitað þekki ég konurnar sem ég vinn með sem eru danskar, en núna næsta vetur verðum við 4 menntaðar í vöggustofunni allar útlendingar, og ég sú eina sem er kristin, hinar 3 eru múslímar. Ég er trúarlega séð í minnihlutahóp í Danmörku, og mér finnst það mjög skrítin tilfinning.  Stelpurnar sem eru á mínum aldri á vinnustaðnum eru allar útlendingar. Þær sem eru danskar eru 7 árum yngri eða eldri en foreldrar mínir.
Eini Daninn sem ég tala reglulega við, utan vinnutíma, er sænsk kona sem er kominn með danskan ríkisborgararétt! Auðvitað fyrir utan allar gömlu konurnar hérna í blokkinni sem eru óðar í að spjalla í hvert sinn sem ég hitti þær í stigaganginum.

Kannski er það mér sjálfri að kenna að ég hitti ekki reglulega Dani á mínum aldri. Ég hef kannski bara ekkert verið að sækjast nóg í það að kynnast Dönum, þar sem ég þekki svo marga aðra. Ég “þekki” auðvitað Dani á mínum aldri í Hjálpræðishernum, en mér finnst ég engan veginn passa saman með þeim…finnst þau bara ekkert svo rosalega skemmtileg, svo ég hef lítið verið að sækjast í þeirra félagsskap, og ekki nenni ég að mæta á lúðrasveitasamkomurnar þeirra, svo ég sé þetta fólk aldrei (þau eru bara vinir mínir á facebook).
Ætli allir Danir á mínum aldri séu ekki bara í skóla. Ég þarf kannski bara að drífa mig í framhaldsnám til að kynnast Dönum á mínum aldri.

En annars sakna ég Bobbý svo mikið þessa dagana að ég er bara að hugsa um að flytja til Grænlands. Get haldið áfram að æfa dönskuna mína þar, kynnist líklega einhverjum Dönum, og má líklega bjóða upp á það kjöt sem ég vil í matarboðum. Svo langar mig svo að hjálpa öllum þessum börnum sem alin eru upp við öll þessi þjóðfélagsvandamál sem þar ríkja!

En þangað til ætla ég að halda áfram að plana skemmtilega hluti með Íslendingum, Þjóðverjum, Hollendingum, Grikkjum, Venesúelabúum, Áströlum, Spánverjum, Svíum, Líbanonbúum, Borsníubúum og Tyrkjum.

Sú umræða hefur oft komið upp hvort að við stelpurnar lítum á þetta sem okkar dag: t.d. eigum við báðar til að tala um “Mitt brúðkaup” og segja “þegar ég gifti mig”, eins og það sé enginn annar sem komi að þessum degi. En ég sé það alls ekki þannig. Auðvitað þurfa að vera tveir aðilar svo gifting geti átt sér stað, og að mínu mati ástfangnir einstaklingar sem eru tilbúnir að verja ævinni saman, svo hægt sé að gefa þá saman í heilagt hjónaband. En ég hef t.d. verið að plana MITT brúðkaup síðan LÖNGU LÖNGU áður en Bobbý kom til sögunnar! Ég hef velt fyrir mér hvernig kjól mig langi að vera í, hvernig hárið ætti að vera, hversu grönn og stælt ég ætlaði að vera, hvaða lög yrðu sungin í kirkjunni, hverjum yrði boðið og hvernig brúðartertan ætti að vera, ábyggilega síðan ég var 10 ára. Brúðguminn hefur svo líkt og allt hitt, verið mismunandi eftir því hvað mér líkaði best á hverjum tíma.

Þegar hinn stóri dagur var svo að verða full planaður í höfðinu á mér með Bobbý sem brúðguma, og bónorðið ekki ennþá komið, fór ég að verða pínu pirruð. Ég spurði reglulega hvort hann ætlaði ekki að fara að biðja mín og hótaði meira að segja að ef hann færi ekki að bera upp bónorðið, en einhver annar álitlegur myndi gera það, væri lítið mál að skipta honum út. Ekki það að ég myndi vilja gera það, enda gæti ég aldrei fundið mann sem fer mér eins vel og Bobbý gerir

Ég var líka heppin að Bobbý hafi loksins gefið eftir. Ég hefði nefnilega þurft að breyta svo rosalega miklu ef ég hefði þurft að skipta út brúðgumanum enn einu sinni. Pínu bjánalegt að gifta sig á æskuslóðum Bobbýs, halda veisluna í húsi sem afi hans byggði og biðja föðursystur hans um að gera brúðartertuna, ef ég myndi giftast t.d. einhverjum Ítala eða Spánverja.

Svo að á næsta leiti verður ákveðin endanleg dagsetning fyrir brúðkaupið OKKAR, þar sem við munum vera gefin saman í Þingeyrakirkju og halda veisluna í Félagsheimilinu á Blönduósi í júlí 2010. Gestir geta svo gist á hótelinu eða gistihúsinu, í sumarhúsum eða á tjaldstæðinu, eða keyrt heim eftir veisluna. Kjólinn er endanlega ekki ákveðinn, en slörið mun að öllum líkindum líta ca. svona út:

LOKSINS

Ég er reyndar alveg sammála pabba. Þó facebook sé gott til síns brúks, þá sakna ég að mörgu leiti að lesa blogg eftir vini mína. Með facebook, sem ég er algjörlega orðin háð, fæ ég líka fullt af mini-bloggum frá fólki sem mig langar ekkert sérstaklega að vita allt um. En þetta blasir við mér þegar ég kem inn á síðuna, eins og persónuleg skilaboð til mín, og mér finnst ég þurfa að lesa allt um alla sem hafa skrifað eitthvað síðan ég var seinast inni.
Mér er samt alveg sama þó einhver stelpa á Akureyri sem ég þekki eiginlega ekki neitt, en veit þó hvað heitir og er vinur minn á facebook, hafi verið svo full í gær að hún muni ekki neitt og nú sé hún á algjörum bömmer! Mér er líka alveg sama hvort einhver sem ég var einu sinni með í skóla fyrir langa löngu hafi verið svo duglegur að taka til heima hjá sér, vaknað fyrir allar aldir með barninu sínu eða unnið tvöfalda vakt í gær. Og mér er alveg sama hvort maður einhverrar k0nu sem ég þekki mjög lítið hafi gleymt afmæli systur hennar!!!
En samt les ég þetta, því þetta eru eins og persónuleg bréf til mín, frá öllu þessu fólki sem ég hef acceptað eða addað af einhverri ástæðu á facebook. Svo skoðar maður myndir af fólki sem maður þekkir ekki neitt, heilu albúmin úr einhverjum veislum eða partýum, því einhver einn sem maður þekkir er taggaður á eina mynd í albúminu. Forvitnin er alveg að drepa mann stundum.

En ég er ekkert skárri en allir hinir, ég skrifa komment sem ég spái oft ekki í hversu ótrúlega margir geti lesið. Ég set inn allar myndirnar mínar þannig að fullt af fólki sem ég rétt kannast við geti skoðað þær.
Auðvitað skrifa ég bara á facebook svo fjölskyldan mín og nánustu vinir geti fylgst með því sem ég er að gera. En þegar maður er kominn með 415 vini (355 af þeim héldi ég engu sambandi við nema fyrir facebook) þá á maður voða lítið einkalíf eftir.

En kannski er þetta einmitt þörf okkar allra fyrir að vera í sviðsljósinu. Kannski dreymir okkur öll um að vera svo fræg að allir geti lesið um líf okkar í slúðurblöðunum. Kannski er facebook bara nýja Séð og heyrt! Enda löngu vitað að margir sem birtast þar senda myndirnar inn sjálfir!

Ég er samt ekki að segja að mér líki illa við facebook, þvert á móti! Ég þarf kannski bara að taka til í vinalistanum mínum, hætta að lesa um fólk sem ég hef engan áhuga á að vita hvað er að gera, og hætta að skoða myndir af fólki sem ég þekki ekki, og þá hef ég meiri tíma til að lesa mér til fróðleiks (þá faglega séð, ekki slúðurlega), hekla teppið sem ég er byrjuð á, mála myndir og svo margt annað sem lífið býður upp á fyrir utan facebook!

En svo kem ég til með að setja línk á þetta blogg á facebook, því annars myndi enginn vita að ég hefði bloggað.

En um seinustu helgi skelltum við okkur í hjólaferð til Svíþjóðar. Þ.e.a.s. tókum hjólin með í lestina yfir Öresund og hjóluðum um Malmö eftir að hafa verslað nóg til að miðinn yfir hafi borgað sig. Sænska krónan hefur nefnilega veikst gagnvart dönsku krónunni, en verðlag á hvorugum stað breyst, svo að við gátum reiknað út í búðum eins og H&M, Gina Tricot, Vero Moda og fleirum sem eru á báðum stöðum og með verð beggja landa á hverri vöru, hvað við spöruðum mikið á því að kaupa flíkina í Svíþjóð en ekki í Danmörku.  T.d. keypti ég kjól sem kostar 700 Dkr samkvæmt verðmiðanum, en 800 Skr samkvæmt verðmiðanum. 800 sænskar krónur er samt bara 630 Danskar krónur, svo ég sparaði 70 danskar krónur, bara á þessum eina kjól! Þetta var reyndar það lang dýrasta sem við keyptum, svo keyptum við bara ódýra boli, föt handa Valdísi systur, nammi (sem er svo miklu ódýrara og betra í svíþjóð) og svo fór Bobbý í klippingu fyrir eitthvað klink. Góð ferð!

Við erum að hugsa um að skreppa einmitt í hjólaferð til Þýskalands í sumar, taka hjólin með í lestina, eða hjóla þangað, og hjóla svo um í landinu í nokkra daga, út frá gistihúsi eða tjaldsvæði! Erum samt að hugsa um að fá okkur betri hjól fyrir það. Ég held að 1000kr hjólin séu að verða búin að syngja sitt seinasta, ábyggilega bara ætluð fyrir búðarferðir, en ekki svona mikil ferðalög eins og við notum þau í!
Svo erum við að hugsa um að nýta flugafslættina sem Air Greenland er búið að redda Bobbý og skoða heiminn! Verður vonandi gott sumar þó við séum ekki á leið til Íslands í tjaldútilegu!

En jæja, Bobbý er farin á Tirsdags-bar með félaga sínum, svo ég ætla snemma í háttinn í kvöld, enda glími ég við einhverja síþreytu þessa dagana…

Hasta la vista!
Sjáumst um páskana!

Hilsen

Í gær hjóluðum við inn til Kaupmannahafnar, nánar tiltekið niður á Nörrebro (hverfi óttans), þar sem við ætluðum okkur að fara í veggjaklifur. Ég þarf víst að fara á námskeið áður en ég má klifra á eigin ábirgð þarna hjá þeim, og svo voru veggirnir eitthvað svolítið erfiðir að sjá, svo ég guggnaði…Bobbý hætti því líka við, og í staðin röltum við með hjólin okkar í gegnum þetta óeirðarhverfi. Það voru samt engar óeirðir, bara fullt af fólki sem var að koma úr mótmælagöngu, eftir að hafa mótmælt ólátunum undanfarið. Við misstum af mótmælunum samt, en það var víst borin líkista með líki eins fórnarlambsins niður alla Nörrebrogade. Við tókum myndavélina með, og ég ætlaði að taka fullt af flottum myndum úr Gettóinu, en svo þorði ég ekki að taka myndavélina upp, af hræðslu við að henni yrði stolið, eða að einhver myndi ráðast á mig fyrir að taka myndir af sér. Ég komst svo seinna að því að vélin var hvort eð er batteríslaus, þegar ég ætlaði að taka myndir af Bobbý klifra í tré í Fælledparken.
En við stoppuðum hins vegar og keyptum Kebab, enda nóg af þannig stöðum á Nörrebro, og skoðuðum ódýra en ótrúlega sæta stelpu/prinsessu kjóla sem við eigum eflaust eftir að koma aftur og skoða og kaupa í gjafir handa litlum stelpum sem við þekkjum.

Ég er síðan svo ótrúlega “heppin”, að það virðist alltaf eitthvað verða í vegi mínum þegar ég er í löngum hjólaferðum. Í gær var það stór skrúfa sem stakkst á bólakaf inn í dekkið hjá mér. Þegar Bobbý kippti henni úr, rann allt loft úr á 3 sekúndum, og ég mátti leiða hjólið eftir það. Við vorum þá á leið til Agnesar og Rutgers að hjálpa þeim með ýmis óleyst verkefni (bera eldivið inn í húsið, greiða og æfa brúðarhárgreiðslu, og klára erfitt pússluspil). Þaðan tókum við svo bara lest heim, svo þetta varð ekki alveg eins sportý dagur og hann átti að vera.

En best ég setji líka inn lagið sem ég var með á heilanum í allan gærdag, frá því að við fórum að nálgast Nörrebro:

En annars er ég búin að vera veik síðan við fluttum hingað. Búin að vera með einhvern vírus sem virðist hafa sest að í líkamanum og ætla sér ekki þaðan á næstunni. Mamma og pabbi komu um helgina til okkar, og fengu ekki að sjá Kaupmannahöfn nema út um lestargluggann á leiðinni til okkar, því ég lá í sófanum alla helgina, og lengsta búðaferð sem þau fóru í, var niður í Lyngby með Bobbý til að fara í HM fyrir systur mínar.
Reyndar voru þau gömlu ekkert sérlega hress sjálf svo helginni var varið í púsl, yatzy, sjónvarpsgláp og át. Alls ekki slæm helgi þrátt fyrir lélegt heilsufar.

En ég stefni á að vinna vonandi 2  daga í þessari viku svo börnin gleymi mér ekki bara alveg. En svo fer Bobbý út á mánudaginn og þá verð ég alein í höllinni, svo ef einhver á pening fyrir ferðalögum (sem ég býst reyndar ekki við) þá er nóg gistipláss hjá mér

En þá er ég farin að púsla.
Hilsen